Hello darkness, my old friend,
I’ve come to talk with you again,
Because a vision softly creeping,
Left its seeds while I was sleeping,
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence.

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone,
‘Neath the halo of a street lamp,
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence.

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more.
People talking without speaking,
People hearing without listening,
People writing songs that voices never share
No one dare
Disturb the sound of silence.

“Fools” said I, “You do not know
Silence like a cancer grows.
Hear my words that I might teach you,
Take my arms that I might reach you.”
But my words like silent raindrops fell,
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made.
And the sign flashed out its warning,
In the words that it was forming.
And the sign said, “The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls.
And whisper’d in the sounds of silence.

Hallo duisternis, mijn oude vriend
Ik kom weer met je praten
Want een visioen besloop me stilletjes
Liet zijn zaad achter terwijl ik sliep
En het visioen was geplant in mijn brein
Daar blijft het hangen   
Binnenin het geluid van stilte

In onrustige dromen liep ik alleen
Door nauwe straten met koppelsteentjes
Onder het schijnsel van een straatlantaarn
Deed ik mijn kraag omhoog tegen de kou en de mist
Toen mijn ogen verblind werden door het felle neonlicht
Dat de nacht doormiddden spleet
En het geluid van stilte aanraakte

En in het naakte licht zag ik
Tienduizend mensen, misschien meer
Mensen pratend  zonder te zeggen
Mensen horend zonder te luisteren
Mensen die liedjes schrijven die nooit door stemmen gedeeld zullen worden
En niemand durfde
Het geluid van stilte te doorbreken

‘Gekken’ zei ik, ‘Jullie weten niet
Dat stilte als een gezwel groeit.
Hoor mijn woorden ze leren je misschien iets,
Pak mijn armen zodat ik je misschien kan bereiken’.
Maar mijn woorden vielen als stille regendruppels
En echoden
In de bronnen van stilte

En de mensen begonnen te buigen en te bidden
Voor de neon god die ze gemaakt hadden
En het teken flitste zijn waarschuwing
In de woorden die het uitbeeldde
En het teken zei, ‘de woorden van de profeten zijn geschreven
Op de muren van de metro
En huurkazernes.’
En fluisterden in het geluid van stilt

Hello darknes mai oold frent
Aiv kum toe talkwiz joe ugain
Biekoz u vision softlie krieping
Left its sieds wail ai wos slieping
En du visiondet wos plentit in mai breen
Stil riemeens
Wizin du sound of sailens

In restless driems ai wok uloon
Nerroow striets of koblet stoon
Niez du helo of u striet lemp
Ai turnt mai koller toe du koold en demp
Wen mai ais wur stebt bai du flesch of u nieon lait
Det split du nait
En tusjt du sound of sailence

En in du neeket lait ai sou
Ten tousend piepel meebie mor
Piepel touking wizout spieking
Piepel hierung wizout lisning
Piepel wraiting songs det voices neffer sjet noo won deir
Disturp du sound of sailence

En du piepel bout en preed toe du nieon god dee meed En du sain flesched out its worning
In du wurds det it wos forming
En du sain said du wurds of du proffuts aar written on dy subwee wols
En turnement holsEb wisperd in du sound of sailence

Auteur Marijke van Zoest